Tien bekende componisten,

1. D. Scarlatti
1685-1757

Domenico Scarlatti was een van de tien kinderen van Alessandro Scarlatti, zelf een bekende operacomponist. Domenico groeide op in Napels en was op 16-jarige leeftijd al organist en componist van de Napolitaanse hofkapel. In gezelschap van zijn vader zocht hij werk in Florence voor hij terugkeerde naar Napels en in 1703 twee Napolitaanse opera's componeerde; en het jaar daarop herschreef hij Pollardo's Irene.
Scarlatti bracht de volgende vier jaar door in Venetie, en trad in 1709 direct in dienst van Maria Casimira, de verbannen Poolse koningin die toen in Rome woonde. Hij componeerde veel, en schreef zeven opera's voor het hof, waaronder Tetide in Sciro in 1712, een van zijn 70 opera's. In 1713 werd hij benoemd tot Meastro di Cappella van de Giuliabasiliek in het Vaticaan, het jaar daarop gevolgd tot een aanstelling bij de Portugese ambassadeur in het Vaticaan, de markies van Fontes. Wekelijke recitals (een soort voorstellingen) onder de bescherming van kardinaal Ottoboni, die Corelli al onder zijn hoede had genomen, boden hem de kans kennis te maken met Corelli en Thomas Roseingrave, een Ier die hem later zou helpen in Engeland beroemd te worden. De kardinaal stelde Scarlatti ook aan Händel voor, en organiseerde tussen hen tweeën een wedstrijd in klavecimbel spelen.
In 1719 nam Scarlatti ontslag. Hij bracht twee jaar door als klavecinist van de Italiaanse opera in Londen, en ging daarna naar Lissabon in Portugal, waar hij Mestre van de patriarchale kapel werd. Hij bracht slechts een paar bezoeken aan zijn geboorteland; een keer in 1725 om zijn op sterven liggende vader te bezoeken; een keer in 1728 om in Rome met Maria Gentili te trouwen, die 16 jaar oud was en 27 jaar jonger dan hij. Scarlatti vestigde zich uiteindelijk in dienst van de muzikaal getalenteerde dochter van Johan V, Maria Barbara, wat het begin was van een buitengewone periode in zijn composities