De uitvreter ; Titaantjes ; Dichtertje ; Mene tekel, Nescio

Wie zich verborgen hield achter het pseudoniem ‘Nescio’ (Latijn voor: ‘Ik weet het niet’) is jarenlang een mysterie geweest. Deze Nescio publiceerde in 1911 een verhaal met de titel ‘De uitvreter’ in het eerbiedwaardige en nu nog bestaande tijdschrift De Gids. Het verhaal werd met twee andere novellen in 1918 gebundeld in het boek Dichtertje – De uitvreter – Titaantjes; de schrijver noemde zich opnieuw ‘Nescio’. De recensenten maakten er grapjes over: ‘de schrijver die zelfs zijn eigen naam niet weet’ en speculeerden over de man achter de schuilnaam: ‘Men zegt, dat hij kantoorbediende is, en ik geloof, dat hij een rustig, nauwgezet kantoorbediende is.’ Uitgever De Bois, een Haarlemse kunsthandelaar, hield het geheim op verzoek van de schrijver zorgvuldig intact (met als gevolg dat hij zèlf door sommigen voor de auteur werd aangezien), en ook alle andere betrokkenen zwegen jarenlang. Totdat in 1929 een bekend handboek de mededeling bevatte, dat ene Nico Eissenlo