Blauwe Maandagen, Grunberg, Arnon
Genre: (Autobiografische) RomanDruk: 14e druk 1997
Uitgever: Nijgh & van Ditmar
Plaats van uitgave: Amsterdam
Jaar van de eerste druk: 1994
Jaar van gelezen druk: 1997
Aantal pagina’s: 271 pagina’s
Korte beschrijving boekomslag: de tekening is genaamd Scherpe Hoek en is gemaakt in 1980. Je ziet een tekening van een hoofd met een stuk borst die met zijn rug naar iemand toe tussen zijn benen ligt. Het hoofd lijkt te zijn opgespleten en er zit een rode vlek op. Erg vrolijk kijkt het hoofd niet. Beetje vage kaft.
Omslagontwerp: Roland Topor
Opdracht: Niet van toepassing
Motto: Niet van toepassing
Samenvatting van de inhoud:
Ik heb nog twintig paarden in Berlijn (blz 7 t/m 14)
De vader van de 'ik' handelde in postzegels, althans dat vertelde hij aan moeder en de 'ik'. Als vader op reis ging mocht de 'ik' vaak mee. De reizen duurden maar kort, een of twee dagen. De vader ontmoette dan mensen in cafe’s waar veel wodkatjes gedronken werden. In de trein aten vader en zoon koosjere worstjes, maar vaak aten ze ook niet-koosjere worst en poffertjes en gebak. Toen de vader dood was werd inderdaad een kluis vol kostbare postzegels gevonden. Ze waren wel een hoop waard, maar het waren er minder dan de 'ik' verwacht had. Vader bleek in Berlijn ook een rijschool voor gehandicapten te bezitten. Er moest elk jaar geld bij omdat er geen hond meer naar die rijschool kwam. Op advies van de notaris werd de rijschool verkocht. Vader werd in Israël begraven omdat zich daar de zus van de 'ik' bevond. Die kon niet naar Amsterdam vliegen omdat zij 9 maanden zwanger was. Na de begrafenis zat de familie een week lang op dozen en at bonensoep. Die werd gekookt door de vrienden van de zus omdat je zelf niet mag koken als je in de rouw bent
Martinimartin (Blz 15 t/m 24)
De 'ik' had zijn haren kortgeknipt en strak achterovergekamd om te lijken op de acteur die in 'Tender is the night' speelde. Met school ging hij op werkweek in Someren. Het was ten tijde van het wereldkampioenschap voetbal in Mexico en de 'ik' voelde zich Maradonna. Op weg naar een klokkenmuseum viel de 'ik' van zijn fiets af. De kniewond moest hij zelf verzorgen. Rosie hielp hem de kiezelsteentjes eruit te trekken, een goor werkje, net als het vervangen van het verband. Er werden weddenschappen afgesloten wie het meest kon drinken van de Martini die in grote hoeveelheden was ingeslagen in de supermarkt. Martin ging door tot ander halve fles en verdiende daarmee de bijnaam 'Martinimartin'. De leraren dronken minstens evenveel, met